Ook wij zijn soms aan vakantie toe. Het lijkt misschien alsof we altijd op vakantie zijn, maar zo voelt het niet, het voelt allemaal heel normaal. Onze dagen hier zijn een afwisseling van eten/een beetje werken/een beetje relaxen en nog meer eten. Het is zeker geen sleur, maar die ligt op de loer. Gelukkig kwam mijn nicht Suzanne langs bij ons voor 20 dagen welverdiende vakantie. We hadden veel attracties bewaard voor haar bezoek. Zo hebben we eindelijk eens wat culturele highlights bekeken zoals het waterpoppen-theater, het historisch museum, de 500 jaar oude citadel en een honderd jaar oude brug die Eifel nog ontworpen heeft. Maar ook Suzan werd gek van het constante scooter-getoeter dus besloten we om op ‘vakantie’ te gaan. Voordat we het vliegtuig pakten naar het strand van Hoi An hebben we eerst de wereldberoemde Halong Bay bezocht. Let op: deze extra lange blog staat vol met superlatieven, want zo gaat dat met vakanties.

Halong Bay - (spreek uit How Long Baýýýýý)

Halong Bay ligt 120 km ten oosten van Hanoi, dat is vier uur rijden. Ze rijden nogal langzaam in Vietnam, en gelukkig maar. Niet alleen vanwege de drukte, de hobbels en gebrek aan brede wegen. Gezien de dramatische rijstijl (of beter ‘op-in-rijden-stijl’) van de gemiddelde Vietnamees, vermoed ik dat je hier je rijbewijs niet hoeft te halen, maar gewoon kan kopen. Ik zag een bordje naast een invoegstrook van de snelweg waar op stond dat je niet harder dan 30 mocht. Maar goed, langzaam maar zeker kwamen we aan in de baai der baaien.

Halong Bay is een van de zeven \'nieuwe\' natuurwonderen, en terecht. Volgens de legende is het kustgebied vol uitstekende karst-stenen rotsen zo geworden door een op hol geslagen draak. Met zijn staart zorgde hij voor honderden puntige witte rotsen in het water. Het is prachtig om te zien. Een beetje vergelijkbaar met de Andaman kust van Zuid-Thailand bij Krabi, maar veel uitgestrekter. We verbleven 2 nachten op een grote witte boot met 15 andere mensen. De boot had zijn beste tijd gehad, maar het eten was top! Ze hadden zelfs nep-garnalen voor Heleen bereid. Ok ze hadden geen smaak, maar ze zagen er wel net echt uit.

De tweede dag op de boot was bijzonder, toen we de drukte van de meest populaire baai achter ons lieten (er liggen daar zo’n 10-15 boten bij elkaar). We voeren door een afgelegen gebied voor Catba Island, tussen enorme rotsen die uit het water steken. Zittend voorop de boot voelde ik me ‘the king of the world’, net als Leonardi Caprio zeg maar. Een zeer vriendelijke Amerikaan (met Vietnamese ouders die na de ‘American War’ gedwongen emigreerden) zei zelfs nog dat ik op hem leek toen ik met Heleen de Titanic-scene naspeelde, maar dat is wel een beetje teveel eer. Net als dat wij soms Aziaten niet uit elkaar kunnen houden vinden zij ons misschien ook allemaal op elkaar lijken??

De weergoden waren ons goed gestemd, Suzan kon zelfs een beetje zonnen op het dek van de boot (ik raadde het haar af omdat de Vietnamezen haar blanke huidskleur juist heel mooi vinden). De rest van de dag hebben we besteed met kajakken naar prachtige kleine witte strandjes. Ik was de enige die durfde te zwemmen, want er zaten nogal wat grote kwallen in het water (zie de onderwaterfoto). Later bij een duik voor de kust bij Hoi An kwam ik ‘oog in oog’ met een enorme bloemkool-kwal. Jammer dat ik daar geen foto van heb, hij was ongeveer net zo groot als ik alleen dan vierkant met – inderdaad – tentakels die sprekend op bloemkolen lijken. Ik kreeg er geen honger van moet ik zeggen, ben meer een brocolli fan.

Aan tafel was het erg leuk om een gesprek te hebben met de Amerikaanse-Vietnamees en zijn Vietnamese vriendin. Tussen ons vijfen kwamen 3 hoofdculturen van de wereld samen, de Europese, Amerikaanse en Asiatische. Hij vond dat wij Europeanen pas wisten hoe je moest leven. Amerikanen nemen bijna geen vakantie namelijk (of krijgen maar 1 week in het jaar). Wat de Vietnamesen nou van ons vinden kwamen we helaas niet achter, de taalbarriere bleek toch te groot. Wel wist hij me te vertellen dat mijn uitspraak in het Vietnamees nog wat beter kon. Ik zei ‘an chai’ (vegetarisch eten), maar hij verstond ‘oudere broer’ (anh trai). Hopelijk heb ik geen oudere broer besteld bij restaurants in Hanoi.

Suzanne had ons vooraf belooft dat ze haar karaoke kwaliteiten tentoon zou stellen op de boot. Onze verwachtingen waren hooggespannen, maar dat kwam er helaas (?) niet van. Er was onvoldoende publiek voor de karoake koningin van de Amsterdamse Casablanca. Iedereen lag al vroeg op de keiharde bedjes. We hebben maar een potje gesjoeld en gedamt op de ipad, ook dat is vakantie.

2) Perfume Pagoda - (buurvrouw: \'what?\' - wij weer: \'Perfume Pagoda\' - stilte - buurvrouw: \'ooooh Perfume Pagóda\'!)

Op een paar uur ten zuiden van Hanoi ligt de Perfume Pagoda. Dit is eigenlijk een hoge grot in een berg met daarin een uitstekende steen die de Chinezen tot natuurlijke pagoda hebben gedoopt, 500 jaar geleden. Het ruikt er naar ‘parfum’ omdat het gebied volstaat met frangipangi bomen, met witte lotus-achtige bloemen die heerlijk geuren. De boottocht ernaartoe was erg mooi. De omgeving lijkt op Halong Bay, alleen dan binnenlands. We gingen in een soort Vietnamese gondola over het water. Omdat de pagoda op een berg ligt hebben ze een kabelbaantje aangelegd. Heel romantisch allemaal (maar Heleen kon er helaas niet bij zijn vanwege erge rug en bekkenpijn).

Jaarlijks na het Vietnamese nieuwjaar (Tet) vertrekken honderden roeibootjes tegelijk om duizenden pelgrims naar de belangrijke boedistische tempel te vervoeren. Het water is de enige manier om er te komen. Nu was het vrij rustig. We zaten met een bont gezelschap op de boot. De tourguide was erg op Nederland gesteld vanwege het vele ontwikkelingswerk wat Nederlanders doen dacht ik te begrijpen (‘Holland people help Vietnam’). Hij noemde me liefkozend ‘Van de Sar’, wat ik maar als een compliment nam. Mijn slechte grap dat Van de Sar ballen ving met zijn oren snapte hij niet. Hij zat waarschijnlijk met zijn hoofd bij zijn vrouw en 2 kinderen, die hij in zijn geboortedorp achtergelaten had om in Hanoi te werken.

Ook onze tourguide Luan maakte van de kans gebruik om zijn gebeden te laten horen in de tempel/grot. Er wordt dan van alles ‘geofferd’, zoals nepbiljetten geld of gouden dollars (geesten zien het verschil niet), vreemd uitziend fruit en drankjes (wat niemand lust?) en allerlei miniatuur prullaria die wensen moeten uitbeelden (lenige blije baby’s of slimme baby’s met zo’n zwarte universiteitspet op). Ze pakken echt uit. Een Vietnamees stel wat ook in onze boot zat ging voor de zekerheid bij iedere kleinere tempel onderweg langs voor gebeden (waardoor alle blanken een beetje onrustig werden omdat we een uur later vertrokken).

Er staan langs de lange kronkelende weg terug naar beneden overal stalletjes met van alles. Onderweg nam ik weer eens een lekker versgemaakt suikerriet sapje, handgeperst! Een gezellig dikke Amerikaan vond een blikje bier van 0,70 cent belachelijk duur (de helft in de stad). Suzanne wilde een paar gevangen Vietnamese eekhoorns bevrijden, maar kreeg van een Vietnamese man het advies om het niet te doen. Ze vangen zo weer nieuwe potentiele huisdiertjes. Het meest vreemde wat we zagen waren wel de torretjes die zich tot een perfect gladde bal kunnen omtoveren. Deze overlevingstechniek houden ze heel lang vol. Je zou er een potje mee kunnen knikkeren, maar daar zijn ze niet voor, ook niet om op te eten. Ze gebruiken ze voor het helen van hun tandvlees blijkbaar, al geloofde ik dat eigenlijk niet (Suzan heb je het al opgezocht op internets?). Ik had dezelfde persoon namelijk daarvoor verteld dat ze in India bloedzuigers gebruiker om tandvlees te helen (in een Ayurvedisch ziekenhuis in Bangalore heb ik dit met mijn eigen ogen gezien, op een professioneel uitziende promotie-poster).

3) Hoi An (zelfde woordwaarde als Há Noi)

Het hoogtepunt van onze vakantie was voor mij de oude stad Hoi An. Zelden zag ik zo’n sfeervolle Aziatische stad. Sterker nog, Hoi An is de mooiste stad die ik tot nu toe heb gezien in heel Azie. Het hele stadje bestaat namelijk uit prachtig behouden lichtgele huizen in Frans/Indochinese stijl. De Franzen maakten Hoi An een rijke en belangrijke stad voor de overheid. De Vietnamesen besloten in de Amerikaanse oorlog Hoi An te sparen, vanwege het historisch erfgoed (nu Unesco werelderfgoed). Er zijn geen auto’s toegestaan in het oude centrum, dus het is zeldzame oase van rust, zeker in Vietnam. Vooral s’avonds komt Hoi An’s schoonheid tot zijn recht. Overal hangen van die typisch Vietnamese rode lampionnen en laten toeristen papieren bootjes met kaarsjes in het water (voor good luck natuurlijk). Eens per jaar stroomt de rivier die dwars door de stad loopt over, en staat alles compleet blank. De tot 400 jaar oude huizen zijn hierop voorbereid en blijven gekgenoeg in goede staat. In het regenseizoen kun je als toerist de stad vanuit een bootje bekijken.

Suzanne en ik gingen een keer een rondje fietsen en zijn naar het strand geweest. Onderweg kom je dan allerlei bijzondere alledaagse situaties tegen. Zoals eendenherders die hele groepen eenden over het veld drijven met een bamboestok. Of badminton spelende kinderen. Of een man die een enorme houten vuilniskar voort trekt op de markt (en een vrouw er net iets naast gooide van een afstandje). Ook zagen we een touwtrek wedstrijd voor volwassenen waar voorbijgangers spontaan aan mee gingen doen. Helaas voor Suzan kwamen we geen waterbuffels in het water tegen. Wel bijzondere waterpalmbomen, toch ook leuk. Oh ja, ik zag ook nog een winkel die \'Hiep hoi\' heette.

Voor het grootste deel van de tijd in Hoi An hebben we heerlijk bij het zwembad gelegen. De temperatuur liep namelijk tegen de 40 graden, veel meer konden we niet doen! En eten natuurlijk. Het was best moeilijk kiezen uit de vele sfeervolle restaurants. Het midden van Vietnam staat bekend om zijn bijzondere keuken. Naast het lekkerste vegetarische gerecht in Vietnam hebben we ook de beste pizza’s gescoord, gemaakt door een echte Italiaanse chef. Ook dat hoort erbij op vakantie!

Dat was het weer lieve mensen, er is nog zoveel te vertellen maar ik laat het hier maar even hierbij.

P.S. We zitten sinds een paar dagen niet meer in Vietnam, maar zijn geland in ons geliefde Chiang Mai, Thailand. We schrijven snel weer een blog!