Iedere dag gaan er 20 miljoen Indiers met de trein. Nu met het Kumb Mela festival – aan de Ganges in het noorden - wat meer, dan zetten ze een paar honderd extra treinen in (er gaan in een paar weken tijd 100 miljoen mensen naartoe). En nee ze zitten niet allemaal op het dak. Het is namelijk verboden, net als roken in de trein. Ik (Jan) zag een bordje hangen met de volgende boetes:

- Op de trein zitten: 500 roepie (7 euro) of 10 dagen cel - of beide!

- Roken in de trein: 200 roepie (nog geen 3 euro)

- Roken op de trein: 700 roepie (geintje)

Ondanks dat de boete in het leven moet zijn geroepen door een verstokte roker, zijn we onder de indruk van het agressieve anti-rokenbeleid hier. Zo wordt er in films en series een ontmoedigende tekst vertoond in het midden van het scherm (ook in de bios) als een acteur een peuk opsteekt. Toch dachten we dat er wel grotere problemen zijn waar eerder wat aan gedaan moet worden, zoals geweld tegen vrouwen, ongeletterdheid en keiharde hotelbedden. Maar tabak is wel degelijk een probleem. Vooral de pruimtabak die de mannen dwangmatig op de grond kwatten (bij gebrek aan ‘No spitting!’ borden), want daar krijg je vrij rap mondkanker van - hebben we geleerd in de bios.

Circusact

Maar goed, we hoorden dat de 8-urige treinrit van de kust naar Hampi erg mooi was. Ik verheugde me er steeds meer op. Ik hoor je al denken, ‘oh oh er gaat vast iets mis’, maar dit keer niet! Het ging allemaal hartstikke soepel. Ok, op een klein incident na: op het station wilde een man - die misschien nog niet helemaal nuchter was - ons graag helpen met de baggage voor een paar roepie. Dat kwam goed uit, we moesten namelijk een flinke overvolle trap over om naar het juiste perron te komen. De man bleek erg zeker van zichzelf, zette zo mijn hutkoffer (21 kg) op zijn hoofd (!), en gebaarde dat ik de tas van Heleen (19 kg) erbovenop moest gooien. Ik maakte de inschattingsfout dat de kleine man inderdaad 40 kilo op zijn hoofd aan zou kunnen en tilde Heleen’s tas op mijn eigen tas, die op 2.20 meter hoogte balanceerde. De arme man begon met trillende benen in slow-motion in te storten. Het leek net een mislukte circusact. We hielden ook nog eens een hele mensenmassa op voor de trap. Ik schaamde me dood en kon de tas nog net op tijd van zijn hoofd redden. Zelden voelde ik me zo’n blanke imperialist. Heleen schaamde zich mogelijk nog meer.

Railaway India

Goa wordt ingesloten door een bergketen (geen Himalaya properties, maar het zijn flinke jongens). De trein gaat er dwars doorheen en komt en passant ook nog langs de grootste waterval van de staat (dan niet Zuid-India). Dat hadden we niet verwacht, het uitzicht was echt fenomenaal. Zoiets moois hadden we nog nooit gezien, zeker niet vanuit een trein. Het leuke was dat we geen stoelen tot onze beschikking hadden maar een ‘sleeper’ bank. Daar kun je prima een beetje op loungen terwijl je het landschap langzaam voorbij ziet gaan. Het had een beetje iets weg van picknicken. Continu kwamen er mannetjes langs met thee, snacks en hele Indische rijsttafels (de zogenaamde Thali, wat vrij vertaald ‘schaal met bakjes eten’ betekent). Gaandeweg veranderde het landschap van tropisch en bergachtig, naar droog en woestijnachtig. De trein stond nog niet stil in Hospet of er stond al een enthausiaste jongen naast ons in de coupe (‘Where are you from, London?’) die ons maar wat graag wilde helpen met onze baggage. Hij was speciaal voor ons in de nog rijdende trein gesprongen en werd als beloning onze riksja en guesthouse adviseur (op commissie basis). Superhandig dat soort jongens, je hebt helemaal geen Lonelyplanet nodig.

Hampi

Het landschap waar 600 jaar geleden prachtige paleizen en tempels uit de grond werden gestampt ligt bezaaid met enorme ronde rotsen. ‘Drenthe?’ vroeg Heleen nadat ik opmerkte ‘dit doet me ergens aan denken....’. Nee, hunnebedden zijn niet te vergelijken met deze stenen. Het lijkt meer op een beige maanlandschap, met oases van palmbomen aan de rand van een rivier. De koningen waren zo slim om het land te irrigeren met kanalen en creeerden zo een rijke geavanceerde gemeenschap. Zo geavanceerd dat ze bijv de schaduw van een 50 meter hoge tempeltoren op zijn kop konden tonen in een kelder op 100 meter afstand (het pinhole effect, vraag me niet om het uit te leggen). Het deed me denken aan Angkor Wat in Cambodja, wat uit dezelfde tijd stamt (‘dat waren ook Indische koningen’ volgens mijn ietwat chauvinistische fiets-tour-gids...die steeds de kromme slogan ‘Be happy, smile Hampi’ opdreunde om tempelmoeheid tegen te gaan). De welvaart van Hampi was van korte duur, want een coalitie van moslimleiders brak de boel in de 17^e eeuw compleet af (een traditie was geboren??). Wat overbleef waren talloze ruines, tempels die te massief waren om te slopen en gebouwen met Moorse invloeden die gespaard bleven. Zoals een koninklijke olifantenstal en een prachtig paleis waar alleen de koningin mocht komen, met een soort airconditioning. Door water door holle pilaren te leiden werd de lucht koel. Het is een wonderlijk gebied, waar we ons 4 dagen vermaakt hebben. Op een gegeven moment ben je wel klaar met al die tempels.

Koeienvlaaien

Het was erg leuk om te zien dat de grootste tempel naast de ‘bazaar’ nog steeds volop gebruikt wordt voor ceremonies. De mensen leven nog steeds voor religie, zoals het al eeuwen gaat. Ze leven volgens oude Hindi principes. Zo wordt er nergens in Hampi vlees en alcohol verkocht (de standaard backpackers houden het er niet uit). Apen worden gevoerd en lopen in en op de tempel, omdat de apengod Haruman volgens de oude legendes uit Hampi komt. Koeien worden ook gevoerd én versierd. Leuk om te zien en er is nooit een saai moment, maar je moet wel uitkijken waar je loopt. Overal liggen verse koeievlaaien op de loer. Ik rook ze na een tijdje al op afstand. Sommige Japanse toeristen niet, die hadden behoorlijk wat werk om de groene smurrie van hun sandalen te halen.

Olifanten-blessing

Oh ja, dan hebben we ook nog de beroemde tempel-olifant Lahksmi. Die staat al 25 jaar iedere dag tempelbezoekers te zegenen met haar slurf, uiteraard tegen een kleine vergoeding (ze weet het verschil tussen een muntje en een biljet) . Toen we een keer langs de river liepen zag we dat ze uitgebreid gewassen werd (zoals iedere ochtend). Ze lag tussen mensen die hun lichaam en kleren wastten op de stenen in de rivier. Je kon zien dat de olifant er echt van genoot. Daarna konden we het niet laten en hebben we ook een ‘blessing’ gekregen. Only in India!

Na Hampi zijn we naar Bangalore - de grote IT/outsourcing stad – vertrokken met de nachtbus maar dat is weer een nieuwe blog waard.