De rit door het landschap van de zuidelijke provincie Krabi is prachtig en kan ik nergens mee vergelijken: waar anders zie je enorme leemstenen bergen steken uit de heuvelachtige jungle. Althans, wat er over is van de jungle en niet voor palmolie- of rubberplantages is neergemaaid. Het was goed om weer op het vaste land te zijn. De stad Krabi is erg levendig en authentiek Thais met de leukste nightmarket. Niet alleen hadden ze 'the best Pad-Thai' (waar we graag een half uur op wachtten) en heel veel kraampjes met zoete dingetjes maar ook een soort Thailand-got-talent op het podium. We schoven aan bij een paar jochies op de enige lege plastic stoeltjes op het plein. Even later bleek dat ze bij een jonge familie hoorden van 6 kinderen die later aanschoven met hun ouders. Wij voelden ons wat opgelaten, maar ze vonden het geen probleem om ons erbij te hebben. We beseften ons later dat er eigenlijk nooit iemand a-relaxed reageert als er iets onverwachts gebeurd of iets niet goed gaat. 'Mai pen rai' (no worries) en een glimlach als filosofie maakt het leven een stuk makkelijker.

Tiger Tempel

Met de scooter gingen we naar de nabij gelegen Tiger-temple, waar een enorme gouden buddha op de berg is gemaakt. Die moest ik natuurlijk even zien, het was immers maar 1.237 treden naar de top. Die lange benen kwamen eindelijk een keer goed van pas (ik stoot hier dagelijks mijn hoofd uiteraard). De treden waren echter onverbiddelijk hoog en menig dikke tourist haakte al na 100 treden af. Ik kan me niet voorstellen hoe ze die trap ooit aangelegd hebben, laat staan hoe ze die tempel steentje voor steentje naar boven hebben gebracht. Door de luchtvochtigheid die dag zweette ik zo veel dat Heleen dacht dat ik met mijn t-shirt aan gedouched had. Het uizicht was het wel waard. Bovenaan zaten een aantal monniken te roken en hun naam in de muur te schrijven (wel nadat ze eerst hun respect aan de Buddha hadden betoond). Schijnt dat monniken hier vaak straatschoffies zijn die een beter leven zien in het monnikschap, vandaar dat ze soms niet zo vroom zijn als ze lijken. Er was ook nog een hond naar boven gelopen trouwens. Daar kon ik echt niet met mijn hoofd bij, hij had zeker niets beters te doen.

Chicken Island

We gingen mee met een snorkeltourtje en ontmoeten voor het eerst een andere Nederlandse digitale nomade. Tim van 28 jaar is al 1,5 jaar aan het reizen en weet nog niet van ophouden. Hij stelde zich eerst voor aan een Duitse metgezel als Amsterdamse ex-coffeeshophouder ('drugdealer') om te verklaren waarom hij zolang kon reizen. Hij werd er gek van om elke keer zichzelf te moeten verklaren ('Je vraagt toch ook niet aan een man met een BMW hoe hij aan het geld komt'?). Hetzelfde verhaal ophouden wordt waarschijnlijk wat saai, maar wij vinden het nog steeds heel leuk om te vertellen :-). Tim leek ook blij om ons te ontmoeten, hij zei dat hij niet zo vaak interessante mensen tegenkwam, wat waarschijnlijk een compliment was. Het werd een gezellig tour (en avond) langs prachtige onbewoonde eilandjes waar we wat gesnorkeld hebben. Ook zagen we een eiland in de vorm van een kip, Chicken Island (spreek uit: 'tsjie-ken'). Dit keer was het ook echt zo, al zag Heleen het niet echt. Bekijk het zelf maar, zie foto. Het mooiste strand van allemaal (en tot nu toe) was toch wel Phra Nam. Niet vanwege de enorme hoeveelheden houten penissen die daar in een grot lagen als eerbetoon, maar...kijk zelf maar:https://www.google.com/search?q=phra+nang&oe=utf-8&aq=t&rls=org.mozilla:nl:official&client=firefox-a&um=1&ie=UTF-8&hl=nl&tbm=isch&source=og&sa=N&tab=wi&ei=

Railay Beach

Dan heb je ook nog Railay Beach vlakbij Krabi town waar we al een aantal keer van gehoord hadden dat we dat moésten zien. Je kan er alleen met de boot komen, dat zegt al wat. We wilden met de scooter naar een plaatsje waar je met de taxiboot (longtailboat) kon vertrekken. Helaas reed ik eerst 10 km de verkeerde kant op (je hebt soms meerdere manieren van spelling voor een stadje) en we kregen ook nog eens een lekke band. Gelukkig is een oplossing nooit ver weg in Thailand en je wordt als farrang ook extra snel geholpen lijkt het wel (daar betaal je natuurlijk ook meer voor). Een uur later en nog geen 5 euro lichter reden we weer verder met een nieuwe binnenband. Nog een half uur later kregen we weer een lekke band, want er zat blijkbaar een gat in de nogal gare buitenband. Toen waren we er klaar mee en lieten ons ophalen door het Baan To guesthouse, waar ze echt supervriendelijk waren trouwens. De volgende dag gingen we via een andere route naar een plek waar je met de boot kon. Railay Beach en de kust voor Krabi is heel mooi. De Andaman Sea heeft wat mij betreft de mooiste kust van Thailand, dan niet heel Z-O Azie!

Koh Boring

We hoorden van onze guesthouse-dame dat veel mensen na de full-moon party op Koh Phangan direct doorgaan naar Koh Phi Phi. Dat gekkenhuis wilden we vermijden dus we gingen naar Koh Lanta. Daar kan ik kort over zijn, we noemen het eiland vanaf nu 'Koh Boring'.

Lichtpuntje: Heleen heeft wel de boekhouding kunnen doen, waar ze altijd erg tegenop kijkt.