Goa begint al meer te wennen, en we beginnen het ook steeds meer te waarderen. We hebben ondertussen een beetje rondgereisd in deze kleine, maar oh zo mooie provincie van India. Na 2 weken Anjuna besloten we verder te reizen. Al vond ik het jammer afscheid te moeten nemen van ons favoriete restaurant waar we vaak werkten. Iedereen was daar zo aardig, en toen ik (Heleen dit keer) ziek was geweest (de beruchte \'Delhi Belly\') waren ze toen ik weer terugkwam allemaal ontzettend geïnteresseerd hoe het met me ging, bijna bezorgd. Zelfs de eigenaar kwam vragen hoe het met me ging, terwijl ik hem helemaal nog niet kende. Sowieso zijn de Indiërs over het algemeen ontzettend aardig. Ze zijn meer ‘out-going\' dan in de Zuidoost-Aziatische landen, wat soms irritant is maar meestal heel leuk. Ze willen altijd graag een praatje maken, het liefst over Jan\'s lengte en over dat Nederland geen cricket land maar een voetbal land is. Als ze je eenmaal kennen in een restaurant, worden we bij een volgend bezoek zeer enthousiast onthaald en willen ze van alles van je weten.

Party on my mind
Ook heb ik het idee dat ze wel van een feestje houden (een hit die we hier overal horen - semi bollywood style - heet \'Party on my mind\' en zit steeds in ons hoofd). Toen we naar de ‘Saturday nightmarket\' gingen, een markt zo groot dat het meer op een festival leek, was daar live muziek (en ook een geweldige keus uit kraampjes met heerlijk eten uit de hele wereld) waar zowel toeristen als Indiërs helemaal uit hun dak gingen op Oost-Europese zigeunerachtige muziek. Heel gezellig allemaal! En de Anjuna flea market (vlooienmarkt) was naast de standaard toeristische kraampjes ook een groot feest, de markt vormde zich helemaal om allemaal strandtenten heen op het strand en overal was live muziek (en nog goed ook!).

Op naar de hoofdstad
Na Anjuna vertrokken we naar Panaji, het hoofdstadje van Goa (en ‘India\'s cutest capital\' volgens Lonely Planet). Hier is ook weer duidelijk de Portugese invloed te zien, wat het een heel bijzondere sfeer geeft, helemaal omdat het ook allemaal een beetje vervallen is. Het ene pand is half in elkaar gestort (letterlijk, met begroeiing eroverheen) en het andere is fris, kleurig geverfd en versierd met mooie bloemen. Erg leuk om in rond te lopen, maar er was verder weinig te beleven. Ook was er in de hele stad nergens wifi te vinden, dus voor ons digitale nomaden was het niet zo geschikt. Wel leuk was dat hier een grote moderne bioscoop stond, waar we de enige Engelstalige film hebben gezien die er draaide: Life of Pi. Heel erg leuk om deze prachtige verfilming van dit geweldige boek te kijken in India zelf!

In de ‘high society\'
Ook hebben we een wijnfestival bezocht in Panaji. Iets wat je misschien niet echt verwacht in India, wij ook niet. Maar ze hebben hier ontzettend veel druiven (dat viel me al op) en Goa is dus de wijnprovincie van India. En om dit te promoten was er een wijnfestival. Het was erg apart om daar bij te zijn, want er waren maar heel weinig Westerlingen en veel Indiërs uit de duidelijk hogere lagen van de bevolking. Onze vriend Norman, een Schot die ook dagelijks in hetzelfde restaurant te vinden was als wij in Anjuna, was er ook en tegen de tijd dat we hem vonden had ie al aardig wat wijntjes geproefd. Het was een erg leuke avond met op het podium shows van acrobaten uit Afrika, gitaarmuziek wat Portugees klonk en een vuurshow uit Duitsland. Erg divers allemaal! Wel leuk om ook deze kant van de samenleving te zien, de rijkere en modernere Indiërs. Want we zien hier ook ontzettende armoede, zoals mensen die leven aan het randje van het busstation van Panaji, in een soort tentjes tussen het afval. En dan valt Goa nog mee...

Op de foto in Old Goa
In Goa bestaan veel toeristen trouwens uit Indiërs. Het is een ontzettend populaire vakantiebestemming voor ze, vooral voor groepen ‘bachelors\'. Deze toeristen zijn vaak minder gewend aan Westerlingen dan de locals in Goa. Toen we Old Goa bezochten, een verlaten stad waar de Portugezen enorme kerken hebben gebouwd, trokken we veel bekijks. Meer bekijks zelfs dan andere Westerse toeristen daar had ik het idee, wat we te danken hebben aan de lengte en haarkleur van Jan. Hadden ze op het strand meer interesse voor mij, hier waren de hordes jongemannen nogal onder de indruk van Jan. We werden dus heel vaak gevraagd of ze met ons op de foto mochten, en als we dat deden (ze vragen het altijd heel vriendelijk) is er geen houden aan, dan komen er alleen maar meer bij. Op een gegeven moment kreeg Jan zelfs door een man een baby in zijn handen geduwd (in de kerk), die moest ook op de foto (Jan heeft de baby meteen even gezegend - 'I bless this baby!' - dat vonden ze niet erg). Toch blijven ze altijd heel beleefd en bedanken ze ons steeds heel uitgebreid daarna.

Lekker voorbereid...
Toen ons volgende plan. We hadden namelijk bedacht dat we Goa gingen verlaten door met de trein naar Hampi te gaan. Het is een dagtrein en de route schijnt geweldig mooi te zijn. Maar wij hadden geen trein geregeld en wisten niet dat dit ruim van te voren moest. De trein zou vertrekken vanaf Margao, het andere grotere stadje in Goa. Daar dichtbij zitten ook stranden, dus we dachten dat het handig was om daar dan vlakbij aan het strand te gaan zitten tot we met de trein konden gaan. Maar de trein had pas na 10 dagen weer plek en het strand waar we terechtkwamen, Colva, bleek echt helemaal niks. Het strand was niet echt mooi, en de omgeving en het plaatsje nog minder. Het was er overal ontzettend vies en niet sfeervol. Na 3 nachten in een guesthouse waar we omringd werden door groepen bachelors - ze huren gerust met z\'n 6en een kamer, slapen met z\'n allen op het tweepersoons bed en hebben de hele dag de deur open - besloten we toch maar een strand wat verder naar het zuiden op te zoeken, aangezien we nog ruim een week hadden voor onze trein zou vertrekken.

Welcome to paradise!
En dat was het beste besluit ooit. Baalden we eerst nog dat we zolang op de trein moesten wachten, toen we in Palolem aankwamen (met een veel te krappe lokale bus overigens, was ook weer een interessante ervaring) waren we er dolgelukkig mee... We hebben het paradijs gevonden! Palolem is alles wat je van een strand verwacht, heel mooi zand, heerlijk helder en rustig water om in te zwemmen en een leuke omgeving met veel keus. Want ondertussen zijn we in India wel blij als het er een beetje toeristisch is, dat betekent namelijk internet en de keuze voor een Westers ontbijt. Hier in India heb in ieder geval ik geen enkele behoefte aan 3 keer per dag Indiaas eten, hoe lekker het ook kan zijn. We hebben een goeie kamer voor nog geen 10 euro, met alles wat we willen (ja zelfs Engelstalige filmkanalen en HBO) en zelfs wifi. Op het strand kun je hier ook in een schattig felgekleurd hutje verblijven, maar meestal heeft een hutje op het strand niet onze voorkeur omdat deze hutjes inderdaad, hutjes zijn (van palmbladeren enzo) en dus heet, veel muggen (overal gaten) en luidruchtig. 2 minuutjes lopen naar het strand en veel minder betalen voor meer comfort, vinden wij geen enkel probleem :-)

Het uitzicht van Palolem beach is ontzettend mooi, en we hebben nog nooit ergens zoveel palmbomen gezien. Het hele plaatsje is er tussendoor en omheen gebouwd. Dus, hier gaan wij even lekker genieten!