Het nieuwe leventje als digitale nomaden bevalt prima. We doen het rustig aan, maar dat gaat vanzelf met dit weer. Het is steeds boven de 33 graden op de eilanden, waar het regenseizoen in oktober begint. Had ik nu toch maar zo'n petje met een ventilator op zonne-energie voor Heleen gekocht, want die heeft het af en toe een beetje zwaar. Het is ons duidelijk dat een verblijfplaats aan een aantal basis voorwaarden moet voldoen:

- vlakbij 7Eleven supermarkt(je) voor het water/verkoeling
- vlakbij zee/zwembad voor verkoeling
- vlakbij fruitkraam met ijsshakes voor vitamientjes/verkoeling
- vlakbij betaalbaar eettentje, liefst met ijskoffie voor verkoeling

Duikersparadijs Koh Tao voldeed ruimschoots aan de voorwaarden. Twee jaar geleden vond ik het al druk, nu mochten we echt blij zijn dat we nog een redelijk betaalbaar bungalowtje konden vinden na 2 nachten overbruggen. Het eiland zit he-le-maal vol in het hoogseizoen. Maar goed, dan heb je ook wat.

Shark Bay

Ons Bora Bora bungalowtje heeft uitzicht op Chalok Bay, wat zonder overdrijven de mooiste baai is die ik ooit heb gezien. Grote rotspartijen met palmbomen flankeren de ovale baai met azuurblauw water en ja: je krijgt er ook nog eens parelwit zand bij. Daarnaast bevat het ook het meest warme zeewater, net of je in een volgelopen bad stapt. De laatste keer in Nederland dat ik de zee in stapte kreeg ik bijna een hartaanval (1 januari), hier viel ik bijna al zwemmend in slaap.

We zaten vlakbij Shark Bay. Dat je er ook echt haaien kan zien houdt me enorm bezig. Ik besloot om iedere ochtend op haaientocht te gaan, want dan heb je meer kans om ze te zien (het is me uiteindelijk maar 1 keer gelukt om zo vroeg uit bed te rollen). Maar goed, ik toog dus voor het ontbijt the Shark Bay in met mijn ‘SEA PRO' snorkelmasker. Ik wist dat ze ergens halverwege de baai ontbijten. Had geen idee hoe groot reefsharks eigenlijk zijn, maar ik dacht niet al te groot. Later hoorde ik dat een Spanjaard op dezelfde plek een grote haai had gezien, maar alles lijkt groter in het water. Na een zwemtocht van 500 meter was ik meer dan halverwege de baai, daar moesten ze zitten.

Naar de haaien

Een Franse jongen vertelde me later dat hij tien jaar geleden wel 40 haaien zag op die plek. Maar er is veel veranderd onder water. Niet alleen de haaien zijn nu schaars, maar ook de schildpadden zijn vertrokken (Tao wordt trouwens turtle island genoemd vanwege de vorm van het eiland, wat nergens op slaat). Volgens hem zijn er nu veel minder vissen in het algemeen te zien. De drukte op en in het water, vervuiling, overbevissing en ook nog eens global warming speelt de onderwater wereld parten. Ik kwam er achter dat de milieubewuste duikschool waar ik mee ben gaan duiken, Dettol gebruikte voor het schoonmaken van alle duikspullen (ongeveer het gifstigste spul na kwik). Anyhoe, je moet dus steeds verder van het eiland duiken om (grotere) vissen en levend koraal te zien. Dat zal zich steeds meer gaan terugtrekken en uiteindelijk helemaal verdwijnen (sorry voor de preek folks, maar dat is onvermijdelijk - en daar heb ik dus ook een beetje aan bijgedragen ja).

Helaas zag ik in Shark Bay niets behalve een enorm dood koraalreef met fluorescerende vissen (Dettol effect?) die hun kieuwen lieten schoonmaken door kleintjes. En een groep met gele visjes die je hoorde grazen op het onzichtbare koraal. Maar geen haaien. De pannenkoek met banaan en mijn onvermijdelijke favoriet ‘fried egg & toast' maakte een hoop goed daarna. Een paar dagen later zag ik onverwachts toch mijn eerste haai! Hij was vrij klein (80 cm). Heleen geloofde eerst niet dat het echt een haai was, anders was ze wel bang geworden.

Ao Leuk

We hebben een scooter gehuurd (nee geen elektrische, want daar kom je geen steile ongeasfalteerde heuvels mee over) en hebben een aantal baaitjes bezocht, waaronder Ao Leuk. De naam zegt het al, het was er erg......mooi. Daar hebben we wat foto's van gemaakt die op Facebook tot geschokte reacties leiden. We zullen niet meer zulke mooie plaatjes posten, met ons uit een kokosnoot drinkend / e-mail checkend.
Na bijna twee weken snorkelen en uit de zon blijven zijn we gister naar Koh Pangan vertrokken, het grote wat ondeugende broertje van Koh Tao. Bakermat van de Full Moon party, Half moon party, Black moon, Shiva Moon etc etc. Maar wij zitten in het yoga-gedeelte, in het noordwesten. Zoals verwacht is hier veel minder te doen en we missen een aantal voorwaarden. Maar nu ik dit type in een hangmat met soort van uitzicht op zee denk ik dat het ook wel zal wennen. Al zal ik niet wennen aan die enorme bijtende rode mieren op de veranda van onze bungalow. Ze hebben het me duidelijk nog niet vergeven (zie foto miereneitjes op facebook).

To be continued...