Al eiland hoppend kwamen we op Koh Phangan, het feesteiland wat wereldberoemd is geworden door de Full Moon party. Zo'n 30.000 tijdelijke bezoekers maken iedere maand het eiland onveilig. Je herkent ze aan de fluoriscerende of bloederige nieuwe tatoeages, schaafwonden van scooterongevallen of brandplekken van het dronken-touwtjespringen (met een touw wat in de fik staat). De Thai vinden het allemaal prima dat die gekke farrang als zombies rondlopen en hun bungalows niet meer kunnen terugvinden s'ochtends. De prijzen werden in ons geweldige guesthouse de dag voor het feest even vervijfvoudigd op booking.com (van 10 naar 50 euro per nacht). Dat was voor ons reden om na bijna 2 weken weg te gaan, op de dag van het feest. Maar we wilden wel eens zien waar de fuss-is-all-about aan de andere kant van het eiland, dus we gingen de avond vóór het feest naar Haad Rin.

Fuck my bucket

Dat de accomodatie relatief duur is maakt de ‘partij dieren' (vertaling van ‘party animals' door google translate) niets uit. Drie Britse meisjes die we tegenkwamen namen voor lief dat het enige stromende water, 1 douche, gedeeld moest worden met 15 mensen. Alcohol is namelijk goedkoop door de enorme concurrentie van drank-verkopers. Niemand drinkt uit een glas als je voor 5 euro een emmer (type zandkasteel) kan kopen met: een fles sterke drank, een blikje fris en een flesje Thaise redbull* om je wakker te houden. Er staan op en rond het fullmoonstrand iets van 30 verkopers naar je te roepen en proberen je te lokken met gratis shots of heel creatief: ‘free hugs'! De zogenaamde ‘buckets' gaan als warme broodjes over de geimproviseerde toonbanken met reclameteksten als ‘Jesus love my bucket', ‘FUCK my bucket' of ‘I am not a cunt'. Je gunt het ze allemaal die schatten, maar wij hielden het bij 1 bucket Sangsom (Thaise whiskey gemaakt van straathonden).

Farrang

Het is een feest zoals geen ander, op de mooiste plek die je je kan voorstellen. In het maanlicht van de volle maan (met een bizarre wolkenring eromheen in een perfecte cirkel - dat was voor de bucket trouwens), op het witte strand met palmbomen, omringd door dronken ‘farrang' (verbastering van ‘foreign' a.k.a. blanken van Europese origine) en keiharde muziek overal. Inmiddels heb je zoveel variaties dat er iedere dag wel een maan-excuus is om te feesten. Er is alleen nog geen Ban Ki Moon party (die grap wilde ik al héél lang maken). We merkten er aan de noord-westkant van het eiland in ieder geval niets van, daar ging het vooral om yoga, detoxen en vegetarian food. Steevast zaten we alleen in een restaurant, want er zijn ook gewoon veel te veel restaurants/wasseretes/brommerverhuur/reisbureau's/watjeverdermaarwilt establisementen. Toen we een taxi wilden bestellen bij de supermarkt/jeepverhuur/taxiservice/kamerverhuur/touroperator waren we verbaasd toen de oude dame achter de toonbank zelf achter het stuur stapte om ons naar ‘Haad Lin!' (ze kunnen de r niet uitspreken) te brengen. Eerst vonden we dat vrij grappig, maar toen ze met 10 km per uur bijna een paar brommers omver reed aan de andere kant van de weg, niet meer. Gelukkig dropte ze ons halverwege bij een echte taxichauffeur en gaf hem zijn deel. Iedereen pikt hier een graantje mee als het kan, en waarom ook niet. Makkelijk geld verdienen waarderen wij wel als digitale nomaden.

Muai Thai

Ook een aardige cash-cow is het Thaise kickboxen: volkssport nr.1 Muai Thai. Nooit gedacht dat ik ooit zo'n wedstrijd zou meemaken, maar toen ik op sleeptouw mee kon met een aantal mensen van het resort dacht ik: series kijken op de laptop kan altijd nog. Ik vroeg me al af of 20 euro entree niet een beetje veel is voor de Thai. En inderdaad, het zat vol met farrang. Later hoorde ik dat de meeste gevechten voor toeristen nep zijn, met gefabriceerde knock-outs en al. Hier kregen de deelnemers gegarandeerd hun geld of ze nou winnen of verliezen. Dat leidde er soms toe dat de scheidsrechter moest ingrijpen vanwege inactiviteit. Maar de meeste tijd waren de klappen en kicks niet bij te houden. Het leukste vond ik de opzwepende muziek van een soort gestoorde doedelzakspelers met tropenkoorts en de Thaise commentator. Verstond er natuurlijk niets van, maar bij ieder knietje schreeuwde hij ‘DIEH!', ‘DIEEEH!' of 'DIEE-IEEH!'. Dat doe ik nu nog steeds af en toe bij Heleen (die er niet bij was trouwens), blijft leuk. Na 7 gevechten hadden we het wel weer gezien. Zonder weddenschap is het kijken naar jongens die voor 2.000 baht (50 euro) vechten toch minder boeiend.

Naar de haaien deel 2

Wat hebben we verder nog gedaan? Eerst nog even over mij: ik heb twee duiken gemaakt bij Sail Rock, 45 minuten varen ten noorden van het eiland. Met name de laatste duik was de beste tot nu toe. Gigantische scholen Barracuda's, spanish mackerel en massa's kleinere vissen die ik eerst aanzag voor een rots vanwege de grootte van de school. Sail Rock heeft een bijzondere rotsformatie waar je doorheen kan zwemmen, the chimney. Gaaf om omhoog te zwemmen door een smalle doorgang, omringd door koraal. Maar de hoofdprijs waren de 5 bullsharks die sinds een aantal weken hun thuis hebben gevonden bij Sail Rock. De eerste keer dat er een haai van zo'n 3 meter lang voor me langs zwom (ok waarschijnlijk 2 meter), wist ik niet wat ik zag. Heel onwerkelijk om als een soort astronaut in een slow-motion wereld te zweven met tien meter zicht en alleen een haai voor je die je eyeballed. Ik zwom er zonder enige angst op af en kwam denk ik tot 4 meter van de haai ( waarschijnlijk 5...). Een andere meer gretige duiker zwom tot een meter naast de haai met zijn onderwatercamera. Hij had mazzel, want haaien houden blijkbaar van glimmende dingen. S'nachts hadden ze zijn arm er waarschijnlijk afgebeten (dat ze in Zuid Afrika regelmatig rivieren in zwemmen en mensen oppeten wist ik vooraf niet), maar overdag zijn zo ze tam als wat. Zelfs met een babyhaai die onder de moeder zwom. Er zijn foto's van gemaakt door onze Belgische duikinstructeur, maar ik heb ze nog niet gezien. Hoop wel dat hij de dop van de lens had gehaald, blijft toch een Belg.

Het was een onvergetelijke duik en iedereen was in jubelstemming. Mijn Spaanse buddy Juan zal zijn levenlang dit verhaal horen: hij had eerst helemaal niet door dat een haai recht op hem afkwam totdat hij zijn hysterische vriendin opmerkte die heftig met haar hand op haar hoofd gebaarde (teken voor haai). De haai keerde net voor Juan en hij schrok zich helemaal loco. Tot groot vermaak van zijn vriendin die dit verhaal wel 10 keer achter elkaar heeft verteld. Daarna zakte hij tot 20 meter zonder dat hij het doorhad en moest de instructeur hem tot de orde roepen door op zijn hoofd te rammen. Hij had die klappen op zijn hoofd verdiend omdat hij bij de eerste duik continue op ongelijke hoogte zat en niet op de rest en zijn buddy (ik) lette. Na de chimney was iedereen hem opeens kwijt omdat hij blijkbaar een andere instructeur was gevolgd en direct naar de oppervlakte was gezwommen. Dan voel je je knap lullig als de instructeur onderwater vraagt waar je buddy uithangt. Het universele gebaar voor ‘kweenie' kwam goed over. Ik wist niet hoe ik moest uitbeelden dat hij misschien nog in die chimney zat, maar ik besloot dat de andere 20 duikers dat wel opgemerkt zouden hebben. Eind goed al goed.

Oh my buddha wat een avonturen niet? Verder zijn we druk aan het werk en het gaat goed met de zaken. Alle advertentieplekken op EcoGoodies.nl zijn verkocht voor 2012 en nieuwe manieren om geld te verdienen bieden zich aan. Nu zitten we aan de zuidkust van Thailand in Krabi. Morgen vertrekken we naar het eiland Koh Lanta.

Heleen heeft beloofd om nog een verslagje te maken van haar detox ervaring en yoga wat we gedaan hebben.

Kijk hier voor de foto's van Koh Phangan die ik op Facebook heb gezet; https://www.facebook.com/media/set/?set=a.3534228801280.128115.1439119541&type=3

* Het schijnt dat in de thaise redbul, M-15, naast taurine en cafeine ook amfetamine zit, een stof die ook in speed zit.­ Quote van reisblog: 'Zonder moeite zien we dus de zon opkomen en besluiten we zelfs naar huis te lopen.'­