We volgen de Mekong rivier (grootste van Azie) nu al weken in noordelijke richting. Vanaf het rauwe Phnom Penh in Cambodja tot het mystieke Luang Prabang, culturele hoofdstad van Laos. Na bijna 3 maanden reizen is het leven als digitale zwervers een nieuw ‘normaal' geworden.

Zittend aan de machtige Mekong met glooiende tropische heuvels op de achtergrond realiseerde ik (Jan) me een aantal dingen die veranderd zijn:

- Het besef van tijd of dag vd week is verdwenen. Je leeft veel meer ‘in het nu' als je alle tijd van de wereld hebt. Ik heb bijna te doen met mensen die maar 3 weken vakantie hebben.

- Stress bestaat niet meer bij gebrek aan afspraken, deadlines of treinen die ik moet halen. Yoga heb ik bijna niet meer nodig, waar ik voorheen na een week werken zonder yoga helemaal vast roestte.

- Als je totale vrijheid hebt om te doen wat je wilt kan dit verlammend werken. Er is zoveel te zien en te doen! Ik wil niet zeggen dat we keuzestress hebben, integendeel. Wij vinden het leuker om gewoon ergens te zijn en niet continu de rest van de reis te moeten plannen/voorbereiden. Bovendien hebben we niet het geld voor de relatief dure excursies.

Travel guilt

Toch heb ik het tegelijkertijd soms het gevoel dat we niet alles uit onze reis halen. Deze hardnekkige gewoonte om zoveel mogelijk te doen in zo min mogelijk tijd steekt af en toe de kop op. Soms zitten we 3-4 dagen ergens, zonder iets bijzonders gedaan te hebben. Een andere digitale zwerver noemt dit gevoel ‘travel guilt' wat zich een beetje krom laat vertalen als 'reis-schuldgevoel'.. Het betekent dat je je schuldig voelt wanneer je tijdens het reizen niet veel doet om je omgeving te verkennen. Aangezien iedereen alle highlights op ‘the beaten track' afvinkt op hun checklist, heb je het gevoel dat je wat mist.

Dat ervaarde ook onze reisvriend Steve uit Londen, die we tegenkwamen voordat we de grens overgingen (zie foto) en in 10.000 Islands belandden (been there, Don Det...). We kwamen hem voor de tweede keer tegen in Luang Prabang, waar hij al meer dan 9 dagen vertoefde en niet veel uitvoerde. Niets doen is ieders hobby hier in Laos (ik noem het liever ‘Lui-os' of ‘Lauwos'), dus hij was in goed gezelschap. Toen we hem voor het eerst tegenkwamen had hij het steeds over de grootste grot van Laos en andere dingen die hij wilde zien. Door miscommunicatie met een buschauffeur kwam hij nooit bij zijn gewenste bestemming, maar bij de hoofdstad Vientiane uit. Omdat hij zo teleurgesteld was ging hij maar meteen door naar Luang Prabang, want hij dacht dat dit maar een paar uur rijden was. Op de kaart lijkt het inderdaad maar een klein stukje. In werkelijkheid is de busrit een gruwelijke uitputtingslag van 13-14 uur over eindeloze bergwegen met keiharde singalong muziek op volume 10.

Wij hadden onze portie eindeloze busritten en lokale muziek wel gehad en kozen voor het vliegtuig vanaf Vientiane, die er maar een half uur over deed! Om een lang verhaal kort te maken, Steve kon ons mooi rondleiden door de stad die hij ondertussen zo goed kende. Het was alsof we een oude vriend na lange tijd weer zagen. Hij leerde ons ook wat handige woorden bij die hij steeds weer met een vet britsaccent uitsprak tegen verbaasde locals. Zo betekent 'poppingjang', 'geen dank', wat wij heel grappig vonden als je het heel hard uitspreekt. Je had erbij moeten zijn, zeg maar. Hij is nu vertrokken naar Vietnam, om daar weer iedere avond 'pissed' te raken. Het bier schijnt daar nog goedkoper te zijn dan hier, wat ik niet voor mogelijk had gehouden (hier koop je 650 ml BeerLao voor 1 euro, daar kost het nog geen 20 cent blijkbaar). Leve het communisme.

Work guilt

Werk staat op een medium pitje. Ik ben al vrij tevreden met mezelf as ik een blog, facebook posts en wat tweets geplaatst heb voor EcoGoodies. Maar dat komt ook omdat de internetsnelheid vrij dramatisch is geweest de laatste tijd. ‘Work guilt' heb ik niet, want het passieve inkomen vloeit nog gestaag. Daarnaast beginnen we de oogst te zaaien van eerder werk voor de EcoKadobon. Het is kerstpakketten tijd en daar probeer ik een handige draai aan te geven, lees maar: http://www.ecogoodies.nl/het-is-groen-en-je-kunt-het-cadeau-geven.html

Een aantal grote zakelijke offertes zijn aangevraagd, waarmee we de totale omzet van vorige jaren in 1 keer kunnen evenaren. Fingers crossed...

Nu denk je misschien dat wij lui zijn en dat is begrijpelijk als je onze cultuur gewend bent, maar het kan nog veel luier. Ik dacht de Thai de meesters waren van het dutje, maar de Lao slapen echt gewoon overal. Rechtop zittend op straat, liggend achter de balie van het hotel of op de spullen van de marktkraam. Het kan allemaal hier. Eind bericht.