Vlak voor we vertrokken sprak ik mijn oude buurman even. Toen ik zei dat we naar India gingen, sprak hij met een verbaasd gezicht één woord: 'Want...?'. Ik begrijp nu waarom hij dit zei. Het was even wennen om in Idia te zijn, maar na twee weken in Anjuna, voelt het al bijna normaal. We kijken niet meer op van de koeien op de weg, in het stadje en op het strand. Op de scooter toeteren we vrolijk mee met iedereen die ons van alle kanten langsvliegt. Verkopers die ons constant iets aanbieden langs de weg en op het strand glimlachen we toe (of herhalen wat ze zeggen, bijv dat ze zelf maar marihuana moeten roken of een taxi moeten nemen). Zelfs de alomvertegenwoordigde rokende Russische toerist hoort er gewoon bij. Wat er helaas ook bijhoort blijkbaar is de onhygienische toestand van het eten. Heleen en ik hebben er al meerdere keren erg last van gehad. Zo erg dat we veel denken aan ons fijne plekje in Thailand. We hebben al besloten dat we niet naar het noorden van India gaan, daar komen we wel een andere keer voor terug. We zouden teveel moeten reizen in de twee maanden die we hebben en het bevalt hier in het Zuiden wel prima. Voor het beeld: India is net zo lang als van de Amazone tot San Fransisco.

Yoga en meditatie

Je kunt hier natuurlijk overal yoga doen, en we hebben ook een keer met een heuse Osho meditatie-sessie meegedaan. Dat was best apart, zelfs voor ons. Zo moesten we o.a. 10 minuten in een kaars staren zonder te knipperen (lukte niet want Heleen werd gemeen gebeten door een mier). Ouderen kennen Osho misschien beter als de man achter de ‘Bagwan\' opleving van de jaren 70 (Beatles waren ook fan geloof ik). Osho vind ik overigens heel inspirerend en kan ik iedereen aanraden voor een blik in de Indische filosofie. Ik heb ook ervaren hoe een Indische leraar yogales geeft. Dat gaat allemaal niet zo systematisch als in het Westen. We begonnen de les - die niet werd gedefinieerd als een bepaalde soort-yoga - met 10 minuten freestyle dansen. Wat best leuk was, maar ook een beetje vreemd als je als man alleen met een andere man ergens in een lokaaltje overdag staat te dansen, nuchter. Lekker uit je comfort-zone dus, dat is het juiste motto voor India. Het ene moment is het fantastisch, het andere verschrikkelijk. Ze zeggen dat je India haat of ervan houdt. Dat is niet waar, want wij houden ervan én we haten het.

Old Goa

De omgeving is echt prachtig, mooier dan ik had verwacht. Goa is de rijkste provincie van India en was nog tot 1961 een kolonie van Portugal. Overal zie je oude koloniale woningen en heel veel oude witte katholieke kerken. Het doet echt een beetje Europees aan, maar dan veel kleurrijker (maar niet zo mooi bijgehouden). De Portugezen hebben hier in de 16e en 17e eeuw niet stilgezeten. Er woonden in de hoofdstad van Goa begin 1600 meer mensen dan in London of Lissabon in die tijd. Het was een rijke stad door de handel. Van de rijkdom werden enorme kerken gebouwd, zelfs het Vaticaan is nagebouwd (en staat nog steeds). Nederlanders hebben hier trouwens ook nog geprobeerd om de dienst uit te maken, maar dat duurde niet lang. De val van Goa ging net zo snel als de opkomst. De oude stad werd bijna volledig verlaten, vanwege de ligging in een moeras, met malaria, dengue fever en andere narigheid tot gevolg. ‘Old Goa\' zoals de oude spookstad genoemd wordt kun je nog steeds bezoeken en gaan we ook binnenkort doen.

Anjuna

Wij zitten nu dus in het tropische strandparadijs van India, ooit ‘ontdekt\' door hippies in de seventies. Er hangt hier in Anjuna nog steeds een relaxed en authentiek sfeertje. Even verderop wordt al drukker en wordt het steeds meer een soort Bali of Benidorm. Het verschil met die plaatsen is dat er hier meer toeristen uit eigen land rondlopen dan ‘westerlingen\'. Met name groepen mannen gaan met elkaar op vakantie (‘bachelors\'). Dat levert grappige taferelen op, want iedereen is superuitbundig. Ze willen ook vaak met ons op de foto, want waar ze vandaan komen zien ze nooit blanken blijkbaar. We voelen ons een soort beroemdheden! Wat wel minder is, dat ze de blanke vrouwen in bikini buitengewoon interessant en opwindend vinden. Ze maken ongegeneerd foto\'s van een afstandje, wat naturlijk erg irritant is. Je moet hier als vrouw alleen sowieso uitkijken, maar hoe je je aankleedt is heel belangrijk (geen blote schouders en benen). Mannen zien oogcontact al snel als een uitnodiging voor ongewenste intimiteiten, wat ook regelmatig gebeurd (laatst nog zijn 2 Nederlandse vrouwen aangerand op een druk strand waar wij ook geweest zijn).

Goa freaks

Ze noemen Anjuna ook wel freakcity, omdat er rnogal wat vreemde types rondlopen: de Goa freaks. Dit zijn westerlingen die hier zijn blijven plakken, of mensen die niet gevonden willen worden. Met name het type alto/hippie met tatoeages, die er uitzien als figuranten uit een Mad Max film of Water World. De laatste jaren is Anjuna bekend geraakt om de Goa-trance feesten, maar die zijn nu verboden, vanwege de geluidsoverlast geloof ik. Je hoort wel nog steeds snoeiharde Russische trance op sommige plekken. We snappen sowieso de aantrekkelijkheid van trance niet, maar de Russische variant is helemaal afstompend, het is echt geen muziek meer te noemen. Toch is dit volgens ons echt de leukste plek van Noord Goa. We zijn met de scooter een paar keer erop uit getrokken langs plaatsjes door een pitoresque landschap van palmbomen en gekleurde huizen. Hier zouden we nog wel langer kunnen blijven, maar we willen natuurlijk nog meer zien. Iets zonder Russen.

Inedible India

De slogan voor toeristen is ‘Incredible India\', ik hoop dat iedereen mijn woordgrapje snapt. Zoals ik al zei is onze darmflora niet meer wat het geweest is. Daarom zitten we nog steeds op dezelfde plek en hebben we niet heel veel gedaan in de buurt. Vandaar deze blog met voornamelijk achtergrond verhalen ipv spannende anekdotes. Onze werkroutine hebben we wel weer kunnen oppakken. Het internet is hier alleen vrij traag (en vrijwel niet aanwezig in guesthouse-kamers) maar wel stabiel in bepaalde restaurants. Bij ons favoriete restaurant om de hoek kennen ze ons al goed. De jonge obers zijn zeer geinteresseerd in onze manier van leven en vroegen wat een laptop kost. Het kost hun ongeveer een jaar werken (ze verdienen 100 euro per maand, inclusief fooi!). Misschien maakt dat je net als ons al verdrietig, anders wordt je dat wel als je weet dat ze daar 16 uur per dag voor moeten staan (van 8 tot 24:00), iedere dag weer. Ze komen veel uit het noorden van India, waar ze waarschijnlijk nog veel minder kunnen verdienen moet je maar denken, maar het blijft in en in triest. Ik schaam me bijna voor wat wij doen.

Zon, zee, straathonden

Het blijft wel erg gaaf om na wat werk naar een leuke strandtent te kunnen gaan voor de rest van de middag. Of naar het zwembad, of met de scooter touren. Daar doen we het alemaal voor. Het is een soort permanent Woodstock hier (in Bloemendaal aan Zee), met wel mooi weer! Qua temperatuur is het net zo warm als in Thailand (30-32 graden), maar de luchtvochtigheid is niet zo hoog, dat maakt het een stuk prettiger. Enige minpunt is de stoffigheid hier, en de lucht van verbrand plastic. Ik zit te denken aan het opzetten van een project waarbij je plastic van de straat kan inzamelen en omzetten naar diesel (dat kan heel eenvoudig met een machine van Blest tegenwoordig, alleen die begint bij 5.000 euro). Dan geef je de arme mensen hier een kans op een inkomen, de koeien eten niet het plastic op en de hele omgeving knapt ervan op want het is een grote bende aan de kant van de weg. Misschien kan het ooit realiteit worden. Ik ben eerst begonnen met het voeren van wat graatmagere straathonden (en puppy\'s) hier, waar er natuurlijk veel te veel van zijn. Einde bericht.